Inwestor
Poznańskie Towarzystwo Budownictwa Społecznego
Lokalizacja
Poznań
Powierzchnia
12 671 m2
Zespół
Łukasz Gąska
Mirosław Wojcieszak
Marta Sowińska-Gąska
Kornel Kuzański
Michalina Golan
Status
2. Nagroda, Koncepcja
Teren opracowania przy ulicy Bielicowej leży na Naramowicach w północnej części Poznania, w obrębie intensywnie rozwijającej się zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Jest kontynuacją istniejących osiedli od południa i zachodu. Od północy i wschodu otwiera się na rozległy obszar objęty tym samym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, aktualnie będący nieużytkami pokrytymi zielenią. Kompozycja czerpie z tradycyjnego układu miejskich kwartałów z przestrzeniami półpublicznymi, półprywatnymi i prywatnymi.
Etapy tworzenia kompozycji urbanistycznej założenia można przedstawić w trzech krokach: utworzenie dwóch domkniętych kwartałów odpowiadających południowej części kontekstu w oparciu o oś północ-południe, następnie połączenie dziedzińców kwartałów osią poprzeczną wschód-zachód z wytworzeniem punktów styku przestrzeni publicznych o zróżnicowanej randze i funkcji, a w efekcie końcowym odgięcie kwartału zachodniego zgodnie z obowiązującą linią zabudowy od północy i wprowadzenie kubaturowego garażu otwartego, co rozluźnia zabudowę. Odgięcie budynków mieszkaniowych domyka oś północ-południe, zostawiając jednocześnie wgląd na przyszłe kwartały zabudowy. Kwartał wschodni koncentruje się wokół własnego dziedzińca i trzyma miejską pierzeję. Na zewnątrz układ urbanistyczny tworzy zwarty kwartał zabudowy, a w środku powstaje bogata w zieleń i miejsca rekreacji przestrzeń mieszkalna.
Główne osie kompozycyjne mają zróżnicowany charakter. Oś biegnąca od południa wypełniona jest bujną zielenią, błękitno-zieloną infrastrukturą i pełni funkcje rekreacyjne. Oś poprzeczna jest katalizatorem funkcji społecznych i główną osią komunikacyjną wewnątrz osiedla. Na przecięciu osi powstał plac sąsiedzki łączący ich funkcje. Dodatkowo otwarte na przestrzał korytarze wpływają pozytywnie na przewietrzanie i mikroklimat osiedla.
Istotnym założeniem było ograniczenie ruchu samochodowego i zatrzymanie go przy południowej granicy działki w pobliżu zjazdów z drogi publicznej. Wzdłuż zachodniej granicy zlokalizowano garaż kubaturowy na 310 miejsc. W parter i podziemie kwartału wschodniego wbudowano dwupoziomową halę garażową na 50 stanowisk. Na terenie zaprojektowano 27 miejsc postojowych.
Przyjęta typologia zabudowy bazuje na płytkich traktach z szerokimi mieszkaniami i układach przestrzałowych. Pozwala to kształtować zabudowę na linii wschód-zachód z południową ekspozycją elewacji mieszkalnej. Układy klatkowe pozwoliły na zwiększenie komfortu mieszkańców, ograniczając liczbę mieszkań w większości przypadków do trzech na jedną klatkę.
Każdy budynek ma własną, harmonijnie dobraną, pastelową kolorystykę – zielono-szałwiową, ceglastą, żółtą, szaroniebieską – przyjętą dla urozmaicenia i ułatwienia identyfikowania się mieszkańców z osiedlem. Przy powtarzalnej geometrii szczytów kolor jest kodem różnicującym i działa jako informacja. Na ostatniej kondygnacji części segmentów szczyt jest częściowo wycięty i zastąpiony tarasami sąsiedzkimi, które zostawiają mieszkańcom swobodę aranżacji, na przykład na miejsce rekreacji w zieleni albo ogródek warzywny.
